Bueno, ba oraingoan ia-ia berdina pasatu da Txinan. Panzhihua hiriko suhiltzaileek 64 urteko amonatxo baten etxera joan behar izan zuten aurrekoan, andrearen adatsa zerbikalak masajeatzeko eskuko makina batean korapilatu ondoren.

Nola ibiliko dira Txinan murrizketa kontuetan? Suhiltzaileen bisita bere poltsikotik ordaintzera behartuko ote zuten gure amonatxoa?

Badirudi amonatxoa onik atera zela oraingo honetan… etxea suhiltzailez beteta eta istripua telebistako albistetan ikustearen lotsa kontatzen ez badugu, noski. Ordu laurdeneko ospea alferrik xahutzeko modu okerragorik?!?

Click here to view the video on YouTube.

Kontuz ibili tresna elektrikoan, (batez ere txinatarrak badira!!!). Eta irakurri erabiltzailearen eskuliburua!!!

Hauek izan dira zuen apustuak, handienetik txikienera ordenatuta:

Telebistako saioan bezala, jokoaren helburua Beldarrain jaunak proposatutako (eta aste honetan kexa formala kostatu zaion) aurrekontua asmatzea zen. Irabazlea peritoaren prezioa gainditu gabe gehien hurbildu dena izango da.

Ikus dezagun, bada, Beldarrain jaunak zenbat dirurekin pretenditzen duen etxe erdiaren zorua aldatzea eta gainontzeko guztia berriz ere leundu eta barnizatzea… honatx:

Hortxe duzue ba: 1.211,06 eurorekin moldatu behar naiz konponketak egiteko… Zer iruditzen?

Eta beraz, irabazlea iarandia jauna da. Berak eramango du 4 Gigako eskumuturreko ultracool-a. Zorionak eta eskerrik asko parte hartzeagatik!!!

Philipsek AEBetako gobernuaren ‘L saria’ irabazi zuen iaz bere kontsumo baxuko LED argiei esker,eta  produktua garatzeko 10 milioi dolar poltsikoratu. Horiei esker, hasieran 60 dolar inguruko prezioa zuten kontsumo baxuko bonbillak 50 dolarren bueltan erosi ahal izango dira igandetik aurrera Estatu Batuetan, eta laster 20ra ere jaitsiko da. Dena ondo bidean, Europan ere laster ikusiko ditugu urte askoko bizitzaz gain, 10 watt-eko kontsumoa duten bonbilla hauek.

Info gehiago: phys.org

 Info gehiago:

Gaupasa egin genuen etxe biak sikatzen eta, handik pare bat egunera, zoruko parketeko taulak goiko irudian ikusten duzuen bezala altxatzen hasi ziren. Etxeko sarreran lehenengo… eta hezetasuna taulen azpitik hedatzen joan zen heinean, alboan dagoen egongelan ere bai. Bizilagunak lasai egoteko, bere aseguruak, CASER hogar, seguro rápido y eficaz-ek, hartuko zuela denaren kargu, eta ez nuela izango batere problemarik.

Click here to view the video on YouTube.

Apirilean gaude. Sarrerako zoru guztia hondatuta daukat, egongelaren zati batekoa ere bai. Azpiko taulak altxatu zaizkienez, sarrerako atea, sukaldekoa eta egongelakoa deformatu egin dira. Atezangoak eta zokaloetako batzuk ere zabaldu egin dira hezetasunarekin. Aldatu beharra dago, bai ala bai.

Ez bat eta ez bi, baizik eta HIRU arotz bidali ditu CASERek etxera, kalteak baloratu eta konponketaren aurrekontua prestatzeko. Hirurek esan dute gauza bera: hondatuta dagoen zoru zatia aldatzeaz gain, etxe osokoa berriz leundu eta barnizatu beharra dago, bestela sekulako ‘partxeak’ geratuko dira. Atezangoak ere, seguruenik etxeko denak aldatu beharko dira desberdinak izan ez daitezen. Bi urte pasatxo dituen pisu batean, neu ere ez nago prest partxez beteta utz dezaten.

Hiru arotz, beraz: lehenengoaren aurrekontuari uko egin eta beste bat bidali, bigarrenari ere ezetz eta hirugarrena… Eta peritoak hirurei ezetz: oso garestia dela hori, krisiarekin ez daudela gastutarako, haiek ez dutela zertan apurtuta ez dagoena berritu, etxeko taula batzuk kolore batekoak eta beste batzuk beste batekoak, edo jatorrizko zorua eta zati konpondu berrien arteko marrak geratzea ez dela haien arazoa…

Haserre, neure aseguru etxeari deitu diot. Lagun Arori. Ezbeharra gertatu zen gau hartan urduri-urduri haien 902 lineara bi minutuko bi dei egitearren 12 euro kobratu didan berberari. Hipotekaren interes tasan errebajatxo bat lortu nahi banuen Euskadiko Kutxak kontratatzera behartu ninduen berberari. Berarentzat garrantzitsuena ‘nigandik hurbil’ egotea den berberari.

Click here to view the video on YouTube.

Bueno, ba nori uste duzue ematen diola arrazoia neure aseguruko peritoak? Bingo: bere kolegari. Gehienez ere egin dezakedana dela CASERek egin nahi duen txapuza egiten utzi, eta lanak bukatutakoan konforme ez banago (hasi aurretik ere ez nago konforme… arotzak ere ez daude prest presupuestatu dutena baino gutxiago egiteko ez dutelako lotsagarri geratu nahi!) Lagun Arora deitu.

Eta lehiaketa?!?

Ah bai, barkatu! Gauza da gaur jaso dudala Lagun Aroren gutun bat, peritoak onartutako aurrekontuaren berri eman eta nire kontu zenbakia eskatuz, transferentzia egiteko. Honako hauek dira Juan Mari Beldarrain perito jaun txit ilustratuak, hankaz gora dudan etxera pare bat aldiz zaunka eta tono ezin prepotenteagoan etorri ondoren onartu dituen lanak:

Eta orain, lehiaketa:

Click here to view the video on YouTube.

Ea zeinek asmatzen duen -pasatu barik- Juan Mari Beldarrain jaun ilustrisimoak zer aurrekontu esleitu dion benetan egin behar diren lanen erdiak baino ez diren goiko horiei guztiei! Ostirala bitartean gehien hurbiltzen denak -peritoak emandako prezioa gainditu gabe, beti ere- sari zoragarri hau jasoko du

HARRAPAZANK ekimeneko 4Gbko memoria duen eskumuturreko ezin estilosoagoa!!! Uauu!!

Peritoak egindako aurrekontua asmatzen duenarentzat lau Gigako eskumuturra, HARRAPAZANKi esker

Zein da lan marabilloso horien preziyo justuba?!? Ezetz asmatu!!!

OHARRA: Sentitzen dut baina prezio justua asmatuz gero nik ez dauzkat -Joaquin Pratsek zeuzkan bezala- “cincuentamilpesetillas” holanporholan erregalatzeko!

Gero eta gauza gehiago ditugu sarera konektatuta (Europako Batasuneko biztanle bakoitzak bi objektu konektatu ei ditu bataz beste), eta badirudi politikariek horri buruz hitz egiten hasi nahi dutela. Europako Batzordeak bermatu nahi du Gauzen Internetek ez ditzala pertsonon eskubideak urratu, eta horretara begirako pausuak ematen (legeak egiten) hasi nahi du.

Langintza horretan hasteko, galdetegi bat prestatu dute Bruselan (ingelesez), gaian interesa duten guztiek ekarpenak egiteko. Galdetegi horren bidez, Batzordeak erakunde zein norbanakoen iritzia jaso nahi du honako gai hauei buruz:

• pertsonon pribatutasunaren eta segurtasunaren auzia
• Gauzen Interneten azpiegituraren segurtasuna
• etika kontuak
• gobernuen zeregina Gauzen Interneten esparruan
• araudi teknikoa

Galdetegian jasotako datuekin, eta politikarien proposamenekin, noski Batzordeak Gauzen Interneti buruzko gomendio sorta landu eta 2013ko udan aurkeztuko du. Europan internetekin lotuta garatzen ari diren legediak kontuan hartuta, esango nuke garrantzitsua dela norberak esateko daukana argi esatea, ezta?

Info gehiago Europako Batzordearen webgunean: ingelesez, frantsesez eta gazteleraz

Dokumentalean ondo azaltzen den moduan, erosgaien iraungitze programatu hori sistema kapitalistaren oinarri nagusienetakoa da: produktuak iraungi ezean, jendeak ez luke gehiago erosteko beharrik, eta beraz sistema gelditu egingo litzateke.

Benito Muros enpresaria (argazkia: David Airob, La Vanguardia). Klik jatorrizko artikulua ikuseko.

LA VANGUARDIA egunkari katalanak Benito Muros enpresariari egindako elkarrizketa argitaratu du gaurko alean. Ikusteko dago elkarrizketa noraino den marketing operazio hutsa, baina hori argi geratzen den bitartean, ezin ukatu irakurgai interesgarria dela.

Murosek OEP Electrics izeneko enpresa bat sortu du hainbat ingeniarirekin batera. Zaharkitze programaturik gabeko bonbillak egiten dituzte, 25 urteko garantia dutenak, eta aurrerantzean bestelako gailu iraunkorrak egiteko asmoa ere badute.

SOP mugimendua ere sortu du, Sin Obsolescencia Programada (Facebookeko Lotura). Momentuz intentzio deklarazio hutsa da -horregatik hau dena marketing kanpaina hutsa ez ote den zalantza-. “Beharbada ez dugu utopia lortuko, baina haren bila joateak bidean jartzen gaitu”. Horixe omen dute leloa.

Elkarrizketan kontatzen duenez, Murosen apustuak ondorio latzak ekarri dizkio. Industriako lobbyaren presioak eragozpen handiak sortu dizkio bere produktuak erosleengana helarazteko orduan, eta horregatik bitartekaririk gabe saltzen hasi dira, internet bidez. Distribuzio eta saltoki kate handiek produktuen prezioa bikoiztea proposatu omen zioten haien dendetako apaletan salgai jartzeko, eta Murosek ezetza eman zien.

Baina hori ez da dena. Enpresariak herio-mehatxu anonimoak jaso omen ditu etxean, beraren zein familia osoaren kontra, bere produktuak zabaltzen jarraituz gero. Esan bezala, ikusteko dago noraino ez ote den marketing operazio hutsa, baina bien bitartean, ba hori, oso irakurgai gomendagarria iruditu zait

TwiggyMac-a, oso-osorik. Argazkia: wozniac@eBay

Apple Macintosh-ak forma ezberdin ugari izan zituen Jef Raskin-ek irudikatzen zuen teklatua pantaila eta inprimagailua gailu bakar batean biltzen zituen 500 dolar inguruko kontzeptutik, 1984an zeremonia handiz  prezio boskoitzarekin aurkeztu zen azken produktura iritsi arte. Mac garapenaren garai batean, egintzat ematen zen ordenagailuak Appleren 5,25 hazbeteko Twiggy diskete unitatea eramango zuela, Mac-aren amonak ere, Lisak, huraxe erabiltzen baitzuen.

MacTwiggy, eskuman, eta ezkerrean amonatxo Lisa. Argazkia: wozniac@eBay

Twiggy unitateek 860Kb arteko kapazitate zirraragarria zuten eta, harekin batera, huts egiteko joera aparta ere bai. Kronikek diotenez, unitateon funtzionamendua hain zen eskasa ezen garatu zuten ingeniarien buruak liskarra izan zuen Steve Jobsekin, azken hori Twiggy erabiltzen jarraitzen tematuta zegoelako: “atera zure .45 eta akatu behingoz zaldi madarikatua!” esan omen zion Jobs-i, formatuaren agoniarekin amai zezan. Azkenean, halaxe egin zuten, eta jatorrizko Macintosha Sonyk egindako 3,5 hazbete eta 400Kb gordetzeko ahalmena zuten diskette ‘ez hain malguekin’ merkaturatu zen.

Tira, ba kontua da, Twiggy unitatea daraman Mac 128k prototipoa agertu dela enkantean eBayn. Abioko prezioa 99.995 dolarrekoa (76.000 euro pasatxo) dela kontuan izanda, ez dut uste erosteko moduan dagoen inor ezagutzen dudanik. Baina tira, argazki ederrak jarri dituzte gutxienez, kuriositate zientifikoa izan dezakegunontzat. eBayko enkante orrian bertan ikus ditzakezue, edo bestela honen berri jaso dudaneko Engadgeten galerian.

[via: Engadget]

Eraberritu ala hil

Aste osoa lanean eman ondoren, zapatu goiza ere nick prestatzen: tak-tak-tak-takakakatakatak

2009a amaitzerako hobetzekoen zerrenda luze bat bagenuen, eta Rubenek oso argi zuen: formatuak astindu handi bat behar zuen. Eduki laburragoak behar genituen, eta erritmo biziagoa. Horrela, albiste laburrak eta ‘webkulturak’ sartzea erabaki  genuen, web kulturaren inguruko pieza laburrak, minutu pare batekoak. Hasieratik kaotiko samarra zen lan antolaketa ere apur bat ordenatzea erabaki genuen, eta edukiak lantzeko erritmo eta epe jakinak jartzea, ordura arte bizi ginen anabasa hura apur bat ordenatzeko ahaleginetan…
Emaitza? Tira: saioak berak eskertu zuen formatu aldaketa, nire ustez. Ordura arte hamar-hamabi minutuko pasako elkarrizketak zirenak 6-7 minutura ekarri genituen, eta saio bakoitzeko askoz ere eduki gehiago sartu: asteko albisteak, webkulturak, bitxikeriak. Saioa dinamikoagoa zen, bai, baina edukiak ‘erretzeko’ kapazidadea ere biderkatu egin zuen… eta lan erritmoaz zer esan: albisteak ‘freskoak’ izateko (hau da, aste batetik besterakoak gehienez) azken-azken orduan idatzi behar ziren, gaupasa amaitu ezinetan editatu, saioak ETBn ‘in extremis’ entregatu, emisio ordua baino lehentxeago, hango ‘ingesta’ saileko langileen haserrea (arrazoi guztiarekin) piztuz…

Taldea handitzeko ordua

Gero eta argiago zegoen lan-taldea indartu beharra zegoela erritmoari eutsi ahal izateko. Garazik Madril aldera alde egin zuen, eta edizio lanak egiteko Bittor Gonzalez eta Eraitz Loiti gehitu ziren lan-taldera, eta Sara Gandara eta Arantza Garces bera ere erredakzio lanetan hasi ziren. Horrekin nahikoa ez eta, pixkanaka-pixkanaka, lan-taldea osatzen joan zen: bideogintzan sartuta zebilen Haritz Rodriguez ere kolaborazioak egiten hasi zen.

Ordurako, ETBn arazo ekonomikoak agertzen hasi ziren han eta hemen. Kultura kate gisa sortu zen ETB3ren izaera bera ere aldatzen hasi zen aurrekontuari aurre egin ezinda. ETB3ren hasierako ikurrak ziren saioak bata bestearen atzetik jausten hasi ziren: Martina eta Burp! bata bestearen atzetik joan ziren. Kalifornia ere Luis Mendizabalen erretiroarekin bukatu zen…

Nick ere bide beretik ez joateko aukera bakarra eman ziguten ETBn: saioa ETB2rako ere prestatzea, hartara aurrekontua kate bien artean banatzeko. Programak oraindik zeresana bazuela uste genuen, eta Rubenek zioenez, gazteleraz ere egitea nazioarteko publikora zabaltzeko aukera ere bazen. Proposamena onartu genuen.

Eta lana bikoiztu egin zen: aurkezpenak eta lokuzioak birritan grabatu, azpitituluak hizkuntza bietan jarri… . Saioak gero eta eduki-gose handiagoa zuen gainera, eta denbora behar izan genuen erritmo berrira egokitu arte. Presioa oso handia zen, eta horrek gorabeherak ekarri zituen taldera: Dabid Leon hasi zen edizio lanetan laguntzen, eta Libe Lombraña eta Emma Marin erredakzioan. Lokuzioak egiten zituen Urtzik alde egitea erabaki zuen, eta neu hasi nintzen offeko ahotsak haren ordez egiten, teknika baino gogo askoz ere gehiagorekin. Zorionez, azken denboraldiak Iker Bengotxearen ahotsarekin kontatu ahal izan dugu lokuzioak behar bezala egiteko

Esfortzuak merezi izan zuen: Vicent Partal, Bernardo Hernandez, Jennifer Preston, Jordi Ribas edo Laura Gomez bezalako pertsonaiak ekartzeko aukera izan genuen, eta elkarrizketatuen jatorrizko hizkuntza euskarazko azpitituluekin agertzeak zentzu gehiago hartu zuen. Buber saria ere jaso zuen saioak. Jolasten ere jarraitu genuen, eta jolasean sortu ziren twitter jarioa zuzeneko emisioan txertatzeko ideia,  loturak QR bidez txertatzekoa, pieza bat zeinu hizkuntzan ere ematea…

Agonia luze bat

Saioaren azken atalak, ordea, agonia luze bat izan dira: ETBren aurrekontu arazoek eta ildo aldaketek eraginda, azken denboraldiko saioak 2011ko udazkenean ekoitzi behar izan genituen, 2012ko hasieran emateko. Ordurako, ETB3 edukiz hustuta egon da praktikan, eta nabari-nabaria izan da hasieran nick inguratzen zuen programazioaren falta. Gehitu horri taldearen etsipen sentsazioa eta horrenbeste saioren ostean gai berriak topatzeko izan ditugun zailtasunak, denboraldia emititzen hasteko datarekin izandako dantza, askotan futbolarekin bat egin izana, eta saioak emititzeko ordenean izandako despisteak… eta beharbada ulertuko duzue zer zapore gazi-gozorekin geratu garen saioaren atzetik ibili garenok.

Balantze positiboa

Edonola ere, uste dut oso balantze positiboa egin daitekeela hiru urte hauetan egindakoaz. Hainbat puntu nabarmenduko nituzke:

• Telebistaren ohiko ekosistematik kanpoko talde bati bertan muturra sartzeko aukera eskertu behar diogu ETBri. Gorabeherak gorabehera, uste dut oso puntu freskoa ekarri diola horrek telebistari, eta taldea osatu dugun guztioi piloa ikasteko aukera ere eman digu. Sekula ez nuen pentsatuko telebista saio baten “koproduktore” gisa agertuko nintzenik!!!
• Esperimentuak gaseosarekin ez, baizik eta saioarekin egin ahal izan ditugu: Twitter zuzeneko emisioan sartzen lehenak izan gara Europan, eta ETBk berak ere aprobetxatu izan ditu esperimentu horren emaitzak. Europa mailako berrikuntza hori euskarazko saio batek egin izana saioa bera, ETB eta euskara bera ere jarri izan ditu mapan. Horregatik bakarrik merezi izan du.
• Sarelari eta proiektu asko ezagutarazteko aukera eman digu. Erdaldunak eta euskaldunak. Hemen pasadaz aipatzen dudan zubigintzaren alorrean emaitza onak eman ditu formulak… Bi komunitateek elkarren berri izateko behintzat balio izan du. Hasieran errezelo asko sortzen zizkidan hizkuntz trataera ‘naturala’-ren formulak hikuntz lubakiaren bi aldeak apur bat hurbiltzeko balio izan duela esango nuke (baina beharbada triunfalistegia izaten ari naiz!).

Enfin, amaitzeko besarkada handi-handi bat bidali nahi diet hemendik saioa aurrera ateratzen lagundu duten guztiei: Arantza, Urtzi, Garazi, Sara, Bittor, Eraitz, Libe, Emma, Dabid eta Ikerri… eta batez ere, ideiak aurrera egin zezan ahaleginak eta bost egin dituzten Cristina eta Rubeni. Sarritan kontrakoa eman zezakeen arren, ohorea izan da zuekin honetan jardutea!

Saioko lan taldearen zati handi bat, Buber saria jaso ostean tontoarena egiten: Ruben Sanchez (zuzendaria), lehen planoan, eta ezkerretik hasita Eraitz Loiti (errealizadorea), Emma Marin (erredaktore ohia), Cristina Fernandez (produktorea), ni neu (gidoilaria), Haritz Rodriguez (chicoparatodo!), Arantza Garces (aurkezlea) eta Libe Lombraña (erredaktorea). Falta dira: Urtzi Gartzia eta Iker Bengotxea (off ahotsak), Sara Gandara (erredaktorea, off ahotsa) Dabid Leon (errealizadorea) eta Garazi Rodriguez (errealizadore ohia)

Ausardia puntu hori

2008aren erdialdera izango nuen Ruben eta Crisen berri lehen aldiz: lostinbilbao.tv egiten hasi zirenean. Laneko kontuak tarteko, aurrez aurre ezagutzeko aukera ere izan nuen. Orduantxe jakin nuen Ruben berez katalana zela, euskaraz ez zekiela, baina hala ere ahalegina egiten zuela sarean egiten ari zena euskaraz ere izan zedin. Halaxe ezagutu gneuen lostinbilbao webtelebista: saioak erdaraz eta euskaraz grabatzen zituzten, ordura arte gure artean erabat berria zen irudi eta estiloarekin. Ez dut erreferentziak aurkitu, baina ondo gogoan dut hasi zirenean halako misterio moduko bat zabaldu zela internauta euskaldunon artean, bat baino gehiago ibili ginen “baina nortzuk dira hauek!?!” galdezka. Endogamiaren ajeak!

2009ko hasieran, Rubenen dei bat jaso nuen: jaio berria zen ETB3n proiektu bat aurkeztu behar zutela, eta nire iritzia jakin nahi zutela. Offeko ahotsak egiteko lagun bat ere nahi zutela, eta proba bat egin nahi zidatela horretarako. Internet eta IKTen inguruko saio dibulgatibo bat egin nahi zuten, eta sareko euskal esparruan (euskaraz zein gazteleraz) mugitzen den jendearen berri eman. Bi arazo handi zituzten: euskaraz ez zekiten apenas… eta interneteko euskal komunitatea oso azaletik ezagutzen zuten. Lan taldea kontu handiz osatu behar zuten hori gainditu ahal izateko.

Handik egun gutxi batzuetara, berriz ere deitu zidaten: ETB3k argi berdea emanda ziola proiektuari, edukiak ekoizten hasi behar zuten, eta nire kontaktua zutenez ba elkarrizketa egin nahi zidatela, bi edo hirugarren saioan ateratzeko. Berriz ere haiengana hurbildu eta, konturatu orduko, elkarrizketa eginda bai… baina saioko gidoilari izendapena ere banuen. Gogoratzen dut saiakera bat egin genuela Iturri jauna lan horretarako ‘engainatzen’… baina laster eman zizkigun kalabazak!

Argiak, kamera… ekin!

Saioa prestatzen hasi bezain pronto, beste laguntxo bat agertu zen tartean: nire barruko taliban txikia. Asaldatuta zegoen gaixoa: euskarazko saio bat egin behar genuela euskaldun osorik ez zuen lantalde batekin, proposatzen ziren elkarrizketatu eta gaietako askotan ere euskaldunik ez zegoela… Ruben-ek ordea, nahiko eskema garbia zekarren buruan. Hitz batean laburbildu zitekeen: naturaltasuna. Saioaren hizkuntza euskara zen, baina gonbidatuek euskaraz ez bazekiten, azpitituluak erabilita konpondu eta aurrera. Hizkuntzaren auzia ezin zen drama bat izan, eta saioak errealitatea islatu behar zuen. Talibantxoa ez zen oso konforme geratu, baina planteamenduari aukera bat ematea erabaki zuen.

Perspektiban ikusita, lehen denboraldia aurrera atera izana mirakulutik oso gertu egon zen. Lantalde “finkoa” Ruben, eta Crisekin batera, Garazi Rodriguezek osatzen zuen, eta horiekin batera hiru ‘satelite’ genbiltzan: Arantza Garces aurkezlea, Urtzi Gartzia lokutorea eta ni neu gidoilari eta zuzentzaile lanetan. Factoria barruko taldeak beste lan batzuekin uztartu behar zuen saioaren ekoizpena, eta Arantzak, Urtzik eta hirurok ere, berdintsu: gure eguneroko lanetatik aparteko orduetan ibiltzen ginen lanean. Testuak idazten -eta zuzentzen!- gaueko ordu txikietan,saioak editatu eta ETBra garaiz eraman ahal izateko gaupasa osoak egiten, grabazioak asteburuetan egiten, edukiak aukeratzeko bilerak ere desordutan egiten… Lo ordu asko kendu zizkigun lehen denboraldiak, eta lehen saiotik bertatik ikusi zen emaitzak asko zuela hobetzeko.

Ruben larruzko txuparekin grabatzen Getxon. Arantza manga motzean...

Baina kontzeptu orokorrak oso harrera ona izan zuen hasieratik. Crisek, Rubenek eta Garazik mimo handia jarri zuten elkarrizketak grabatu eta editatzean, eta besteok ere ahaleginak eta bi egin genituen emaitza ahal bezain borobila izateko. Ikusita daukat, esaterako, Arantza kale gorrian grabatzen, hotzak akabatuta eta txakur bat inguruan berari zaunka, eta hala ere batere keinu arrarorik egin gabe.

Eta, jakina, elkarrizketatuek beraiek ere besoak zabalik hartu zuten lantaldea. Editatzean jarritako mimo guztia alferrik zatekeen elkarrizketatuon jarrera bestelakoa izan balitz. Euskaldunen artean Pernan Goñi, Markos Gimeno, Mikel Iturbe, Goio Telletxea eta Ana Malagón, Igor Leturia, Benito Fiz, Maite Goñi, Gorka Julio, Marko Txopitea, librezaleko lagunak, Dabid Martinez eta Joseba Martos… pilo bat ate jo genituen, eta guzti-guztiak ireki zenizkiguten gustu handiz. Baldintza horietan, normala da azken emaitza goxo-goxoa izatea.

Eta talibantxoa?

Nire harridurarako, hizkuntzaren trataera ‘naturalak’ nahiko ondo funtzionatu zuen. Are gehiago: proiektu ‘euskaldunen’ ordezkariak gazteleraz agertzeak balio izan du batzuetan hizkuntz irizpideen inguruko eztabaida sustatzeko, eta eduki nagusiak euskaraz izateak Nick dut Nik-ek bere ‘fansub’ kasu puntualak ere izatea ekarri zuen hasieran. Niri neuri behintzat oso pozgarria iruditu zitzaidan euskaraz sortutako eduki bat erdaldunen artean halako interesa piztea…

(jarraituko du!!)

Zorionez, badirudi kezka hori zabaltzen doala, eta nire pozerako, sakelako gailuetarako euskarazko edukiak ez dira nik uste nuen basamortu lehorra. Ondo bilatuz gero, oasiak ere aurki daitezke han eta hemen. Albisteak patrikan eta euskaraz izan nahi dituenak, esaterako, badu non aukeratu:

1.- Sustatu.com

Hasieratik hastearren… sustatu.com euskarazko albistegi digitalen dekanoak badu bere bertsio ibiltaria, eta hura ere bertsio ibiltarien dekanoa dela esan liteke.

Codesyntaxeko lagunek 2002ko abenduan prestatu zuten Sustaturen bertsio sinplifikatu bat Palm eta beste gailu batzuetan AvantGo aplikazioa (goian bego) erabiliz irakurtzeko. Hara iristeko, www.sustatu.com/pda helbidea erabili behar da.

2012an, AvantGo-rik ez dago jadanik, baina Sustatu sinplifikatuak zutik dirau, eta adinaren eragina igartzen bazaio ere, erabilgarria da oraindik.

2.- Zuzeu.com

Albistegi digital ‘puroekin’ jarraituz, zuzeu.com-ek ere badu bertsio ibiltaria. Webgune osoa WordPress blog plataformaren gainean egina dago, eta zuzeu.com-en edukiak patrikaratzeko lana ere WordPressen doako gehigarri batek egiten du: WPtouch du izena, eta blog honetan bertan ere erabiltzen dut, zuzeuko lagunek egindako euskaraketa eta guzti.

Pluginak oso itxura ‘modernoa’ ematen dio WordPressekin egindako edozein bitakorari, ia-ia batere lanik eman gabe. Erabiltzaileak ere ez du aparteko lanik hartu behar sakelako bertsioa ikusteko, WPtouch bera arduratzen baita erabiltzailearen gailuaren araberako bertsioa erakusten. Orriaren bukaeran bertsio mugikorra desgaitzeko aukera ere ematen du, gauzak bere jatorrizko diseinuarekin ikusi nahi izanez gero…

WPtouch gehigarri hori sekulako aurkikuntza izan da, eta oso-oso erabilgarria iruditzen zait WordPressekin euskarazko gauzatxoak egiten gabiltzanok mugikorretara ere salto egiteko. Oso erraza da erabiltzen, baina egunen batean saiatuko naiz tutorialtxo bat egiten…

Bai, eta zer? Hemen ez bada, esango didazue ba autobonboa non egin behar dudan!

3.- Argia

Hedabide tradizionaletara bagoaz, Argia astekariaren bertsio ibiltaria ere aurkikuntza handia izan da niretzat. Idearik ere ez daukat honen xehetasun teknikoen inguruan, baina itxuraz oso txukuna da, erraz irakurtzen da pantaila txikian, argazkiak eta guzti, eta, aurrekoak bezala, berak bakarrik atzematen du zer gailu motarekin sartu zaren eta horren arabera egokitzen du pantaila.

Gailu txikietarako bertsioak oso nabigazio erraza eskaintzen du, eta sarritan asko eskertzen diren funtzio sinple batzuk ere, hala nola letraren tamaina aldatzea, edota eduki bakoitza zuzenean partekatzeko eta komentatzeko aukera. Ah! Baita egileen jarraitzaile egitekoa ere.

Zuzeun bezala, Argia ibiltariak bertsio osora pasatzeko aukera ere eskaintzen digu.

4.- Berria

Berria ere patriketara sartu zaigu duela ez asko. Testuzko zein ikus-entzunezko edukiak eskaintzen ditu eta, besteek bezala, bertsio mugikorra behar dugun ala ez automatikoki atzematen du, eta hala ere aukera ematen digu nahi dugunean pantaila osoko bertsiora pasatzeko.

Eskaini behar duen albiste kopuruarengatik seguruenez, guztietan kargatuena iruditu zait Berriaren sakelako bertsioa. Esango nuke editoreek tartetxo bat hartu beharko luketela pentsatzen bertsio zabaleko eduki guztiak sakelakoan ere sartu behar diren ala ez, eta iragazirik jarriz gero nolakoa eta zeren araberakoa izan behar duen. Baina ei, lehenengo urrats gisa oso txukuna da hala ere! (Bestek egindakoa kritikatzea oso erraza da, badakit!).

5.- TOKIKOM

Bestek egindakoa kritikatzea erraza denez, neurri batean gutxienez neuk egindakoari emango diot egurra orain . Topagunean bazkidetutako tokiko hedabideei presentzia eta bateratasun handiagoa eman nahian, TOKIKOM marka bateratua sortu genuen duela urte pare bat.

Markaren elementuetako bat tokikom.com albiste batzailea da. Webgune horretan orden kronologikoan ikus daitezke edizio digitala duten tokiko hedabideen azken albisteak, eta nahi izanez gero herri edo eskualde bakar batekoak soilik aukeratu daitezke.

Batzailea bera zein iaz abiatu genuen bertsio mugikorra prekario samarrak dira, baina datozen asteotan astindu ederra emango diogu TOKIKOMen kontzeptu osoari, eta emaitza digitaletan ere laster ikusiko da aldea

6.- Goiena

Tokikoez ari garela, ezin aipatu gabe utzi oraindik ere beta fasean dagoen Goiena Debagoieneko komunikazio taldearen bertsio ibiltaria. Egitura teknikoaz ezertxo ere jakin gabe, esango nuke ARGIAren sistema berbera edo bere aldaeraren bat erabiltzen duela eta, besteak beste, geolokalizazioa erabiltzen saiatzen da, zugandik hurbilen dauden albisteak eskaintzeko.

Goiena TB eta Arrasate Irratira ere iristeko aukera eskaintzen du, eta oro har, itxuraz eta funtzio aldetik oso txukuna da nahiz eta, Berriak bezalaxe, beharbada eduki lartxo izan.

Argiak bezalaxe, Goiena ibiltariak edukiak zuzenean komentatzeko zein partekatzeko aukera eskaintzen du.

7.- Uhinbak

Aurrekoak ez bezala, uhinbak aplikazioa da, hots: zure segapotora jaitsi beharreko programa bat. Android zein iOS gailuetan erabil daiteke, eta euskarazko 12 irrati online entzuteko aukera ematen du.

Hori bai, egitasmoaren berri ematen duen webgunea ez dago sakelako gailuetarako egokituta! ¬.¬

8.- EiTB

m.eitb.com webgunea

Euskal Irrati Telebistaren edukiak bi eratara ikus daitezke segapototik: webgunetik zuzenean edo aplikazio baten bidez.

• m.eitb.com webgune mugikorraren helbidea eskuz sartu behar da telefonoan, bestela sistemak pantaila handirako bertsiora eramango gaitu-eta. Hiru motatako edukiak eskaintzen dizkigu aukeran: bideoak (oso kalitate handikoak, egin ditudan probetan), audioak eta argazkiak; eta lau hizkuntza: euskara, frantsesa, ingelesa eta gaztelera (anana zaporeko Sugus bat lehenetsitako hizkuntza zein den asmatzen duenarentzat). Geolokalizazioa erabiltzeko baimena ere eskatzen du, nahiz eta gero ondorio praktikorik ez izan.
• Aplikazioa. Uhinbak bezala, EiTBk aplikazio propioa du Android eta iOS gailuetarako. Aplikazioarekin telebistako albistegiak nahi dugun unean ikusi, taldeko irratiak online entzun, eitb.com atariko albisteak irakurri eta ETBko saioak ikus ditzakegu sakelakoan.
  Webguneak ez bezala, aplikazioak interfazerako zer hizkuntza nahiago dugun galdetzen digu lehen aldiz erabiltzean. Aukera horrek aplikazioaren interfazeari eragiten dio, baina esango nuke oraindik teknikoki findu behar dutela hizkuntza aukera horrek edukiei ere eragin diezaien. Edonola ere, hau ere aplikazio txukuna da.

Ikusten duzuenez, boteprontoan pentsa daitekeena baino askoz ere aukera gehiago ditugu gure gailu ibiltariak euskarazko edukiekin elikatzeko… eta hauek hedabide ‘tradizionalak’ baino ez dira. Seguru nago beste makina bat blog, webgune eta aplikazio solte dabilela hor zehar. osatuko dugu katalogoa? Zuek zeintzuk ezagutzen dituzue? Gehitu sarrera honen komentarioetan edo twitterren #euskarapatrikan etiketarekin!