Esaten dutenez, Jobsek Luistxo Fernandezi kopiatu zion keinu beldurgarri hau. Panpinak ere primeran egiten du.

Ez esan hozkirrik ematen ez duenik!

Joan den urrian, Steve Jobs hil zenean, Appleren inguruko ‘erlijioaz’ hitz egiten entzun genituen munduan diren tertuliakide guztiak (nik neuk ere aipatuko nuen seguruenik!). Baina edozein erlijio(1), serioa izateko, bere idoloak, ikurrak behar ditu. Haien aurrean belaunikatu eta otoitz egiteko irudiak.

Bada, Apple jarraitzaileen tropak pozik egon daitezke. Orain, etxeko aldareko Mac Classic-aren ondoan, Steve Jobsen beraren irudia ere koka dezakete eta. In Icons enpresak sortu duen 12 hazbeteko (30 cm. pasatxo) figura hau oso-oso errealista da, hozkirria emateraino, eta egileek detailerik ñimiñoenak ere hartu dituzte kontuan.

Hala, 100 dolarren truke (77 euro, gutxi gorabehera), miniJobs hau eskuratu daiteke, eta harekin batera gehigarri ezinbestekoak: New Balance zapatillak, praka bakeroak (Levi’s, noski!), hainbat esku keinu ezberdinekin, eta aurkezpenak egiteko fondo klasikoa.

Hori bai, arrazoi misteriotsu batengatik, edozeini amesgaiztoak eragiteko gauza den panpinaren gehigarrien artean ez da batere Apple produkturik ageri, argazki promozionaletan gezurrezko iPad, iPhone eta bestelakoak ikus badaitezke ere. Appleren zerbitzu legalen haserrea ez pizteko saiakera izango da?

Panpinak berak hozkirria ematen badu, gehigarriak ere ez dira makalak...

Hala ere, harrituta nago Appleren edo Jobsen familiaren abokatuek oraindik txintik ere esan ez dutelako. Panpina gustuko baduzue, hobe duzue azkar ibili: nire seigarren zentzumen teknopatak esaten dit honek ez duela merkatuan luze iraungo!

 [gizmodon ikusia]

(1) Bai, badakit erlijio guzti-guztiek ez dituztela irudiak erabiltzen. Hitz egiteko era bat da, ez hasi #mindutanago ka!!!

Urriaren 2ko alea eskutan hartuta, honako itxura hau du:

Lehen begiratuan ezer arrarorik ez, ezta?

Lehen begiratuan, ezer arrarorik ez dagoela esango didazue, baina ondo fijatuz gero, berehala konturatuko zarete. Hor daude, izkinetan, testu bakoitzaren amaieran: QR kodeak dira, testu bakoitzaren edizio digitaleko bertsiora garamatzatenak. Horrela, ARGIA taberna edo liburutegi batean hartu badugu, eta bertan aurkitu dugun testu bat etxean patxada handiagoz irakurri nahi badugu, edo erreferentzia gorde, edo twitter bidez konpartitu.. telefonoko kamerari eragin eta listo, hortxe dugu artikulu osoa.

Idea izugarria iruditzen zait, lehenago ere horrelako zerbait egin zitekeela ‘sujeritu’ izan dut hemen bertan, baina ordurako lanean ari ziren jadanik ARGIAko lantaldekoak, eta esan behar dut kodeak inplementatzeko erabili duten erak nire espektatiba guztiak gainditu egin dituela.

Prozesua erraz-erraza da. QRak irakurtzeko aplikazioa ireki, kodeari argazkia egin, eta tak! Hortxe aterako zaigu testuaren edizio digitalaren helbidea. Helbide hori zuzenean ireki edo beste aplikazioren batean erabili dezakegu:

Kamera kodearen gainetik pasatu eta, botoirik ukitu gabe, QR irakurgailuak hauxe erakutsiko digu

Horrekin soilik iruditzen zait meritu handia duela ARGIAk, baina nire poza biderkatu egin da URLa ireki eta segapotoko pantailan ARGIA.COMen ‘mobile’ bertsioa ikusi dudanean, hau da: pantaila txikietarako espreski egokitutako bertsioa. Eroso-erosoa da irakurtzeko (pantaila txikiek eman dezaketen erosotasunaren mugetan, beti ere, noski), eta oso azkar irekitzen da. Lotura berbera ordenagailu ‘arrunt’ batetik irekiz gero berriz, argia.com ‘arrunta’ ikusiko dugu, ohiko zutabe, irudi eta abarrekin.

Aldizkari bat, hiru euskarri

Laburbilduz: oso-oso-oso lan txukuna, eta -seguru nago- ematen duena baino izerdi eta buruhauste gehiago ekarri dituena, ‘auzo-harrotasuna’ sentitzeko moduko emaitzarekin. Berrikuntza liluragarri guztiak ez baitatoz New York Times-etik! Esploratu beharreko bide berri bat ireki dute ARGIAkoek… besteren bat animatuko da?

A, baina hori bai: hurrengorako ea baten bat akordatzen den ARGIAko maketatzailearen ordenagailuari gaztelerazko testu zuzentzailea kentzen, Bestela  honelako Donositak gertatzen dira eta!

Seguru behin baino gehiagotan pentsatu duzuela: bale, oso polita nire telefono aurreratua, oso ikusgarriak errealitate hedatua erabiltzen duten aplikazioak… baino balio-balio… zertarako balio dute?

Lasai, hemen nator balizko fede-krisia konpontzera, ideia sinple bezain on batekin: sakelakoak eta errealitate hedatua uztartzen dituen iOnRoad Android sitemarako aplikazioa.

HAISUEK, TXOKATUKO SARELA!!!

Aplikazioak gure segapotoko kamera eta GPSa erabiltzen ditu errepidea ‘ikusi’ eta parean ditugun oztopoetatik zenbateko distantziara gauden kalkulatzeko. Horrez gain, erabili ahal izateko telefonoa jartzeko euskarria behar dugu haizetakoan. Aplikazioa, gainera, bigarren planoan izan dezakegu zabalik musika entzun edo GPS nabigatzailea erabiltzen dugun bitartean.

Eta orain, onena: probatu nahi izanez gero, beta bertsioa dohainik eskura daiteke momentuz, garatzailearen webgunetik. Hori bai, kontuan izan, ofizialki behintzat, honako gailu hauetan soilik funtzionatzen duela:

• Samsung Galaxy S II
• LG Optimus 2X
• HTC ThunderBolt 4G
• Google Nexus S
• HTC Incredible S

Nirea ez da horietako bat ere, baina tira, probatu egin beharko ezta?

EiTBko Lontzo Sainzek eman dit abisua gaur bertan: eitb.com-en bertan ere iragarri dutenez, TouchType enpresak euskarazko testu iragarpenak egiteko ahalmena gehitu behar dio Swiftkey delako teklatu birtualari.

Swiftkey euskaldunaren beta bertsioa martxan, hitzak aurreikusi eta aurreikusi

Ideia, nonbait,  Bilbon izan zen Nonick topaketan sortu zen eta, gauzak ondo bidean, datorren astetik aurrera gauzatuko da, orduantxe hasiko baitira Swiftkeyri erantsi behar dizkioten hizkuntza berriak hedatzen. Euskararen kasuan, EiTBk euskaraz eta ingelesez idatzitako testuak utzi dizkio enpresari, alderaketa egin eta aplikazioari euskarazko testu-aurreikuspenak egiten ‘irakasteko’… eta orain sistema probatzeko beta testerrak behar dituzte. Nik izena eman dut jadanik, eta harrituta nago emaitzekin. Hobekuntza eta zuzenketa txikiak behar ditu oraindik, noski, baina oso pozgarria da azkenean euskarazko testuak idazteko ere horrelako laguntza izatea!

SwiftKey instalatzean euskara ere aukera dezakegu gure hizkuntza gisa

Zer da SwiftKey hori bada?

Swiftkey Android sistema eragilerako teklatu birtuala da, hots: pantailatik bertatik idatzi ahal izateko software aplikazio txikia. Teklatu horiek, normalean, aspaldiko segapotoen T9 sistemaren antzekoa dakarte. Horri esker, hurrengo hitzaren lehen hiruzpalau letrak soilik tekleatuta, telefonoak hitz osoa zein den aurreikusi eta automatikoki idatz dezake, guk letra guzti-guztiak sakatu beharrik gabe.

SwiftKeyk, egileen arabera, oso aurreikuspen zehatzak egiteko gauza da, eta erabiltzailearen idazkeratik ikas dezake. Hau da, zenbat eta gehiago erabili, orduan eta errazago asmatzen du zein den idatzi nahi dugun hurrengo hitza. Nahi izanez gero, gainera, gure Facebook, Twitter edo posta kontuak aztertzen utzi ahal diogu, orain arte idatzi dugun horretatik ere ikas dezan.

Orain arte, SwiftKeyk aurreikuspen horiek 18 hizkuntzatan egin zitzakeen. Datorren astetik aurrera, berriz, afrikaans, kroaziera, galegoa, turkiera eta euskara ere erabili ahal izango ditu, azken hori EiTB eta TouchType-ren arteko elkarlanari esker.

Nik ere probatu nahi dut!!!

QR kode honek SwiftKey erosteko aukera emango dizu zuzenean

Tira, hemen hasten dira albiste ez hain onak… Izan ere SwiftKey produktu komertziala da, eta erabili ahal izateko erosi beharra dago (2,78 euroko prezioa du). Behin hori eginda, Nikiforos Karamanis garatzailearekin jarri behar zara kontaktuan (ingelesez!) euskarazko bertsioa hobetzen laguntzeko prest zaudela esanez. Halaxe egin izan dut nik, eta di-da azaldu didate zer egin probako bertsioa jaitsi eta euskarazko aurreikuspenak aktibatzeko. (Erroretxo bat ere aurkitu dut dagoeneko!).

Tira, badakit idealena euskarazko euskarria Androidek berak ematea litzatekeela, baina momentu hori iristen den bitartean, albiste txar-txarra ere ez da, ezta?

Dakizuenez, hautsak harrotu samar dabiltza azken egunotan telefonia alorreko eragile handien inguruan. Patenteak direla eta ez direla, era guztietako salaketak, kontrasalaketak, erosketak eta abarrak ikusten ari gara. Zurrunbiloaren erdian, esan bezala, patenteak: ideien jabetza, hain zuzen ere.

Bada, gaur irakurri dudanez, gerra horren erdian zeharka behintzat sartuta dagoen Amazon ezagunak gerra horrekin guztiarekin nolabaiteko zerikusi ilun eta misteriotsua duen patente bitxia aurkeztu du: telefonoetarako airbag moduko bat dela esan liteke. Sistema bat, telefonoa jausten ari dela antzematen duenean, gailua babestuko lukeena ahalik eta kalterik txikienak jasotzeko.

Babes hori airbag moduko bat izan liteke, edota, patentearen testuan irakur daitekeenez, telefonoaren posizioa aire bufaden bidez alda lezakeen gailu bat, edo kolpearen aurretik zabaltzen diren malguki txiki batzuk… Ideia argiago ikus dezazuen, hona irudi batzuk (egin klik handiago ikusteko):

Esan behar da ideia ez dela guztiz berria: Appleren portatilek aspalditik darmate Sudden Motion Sensor delako bat, eramangarriak astindu edo ezusteko mugimenduren bat sumatzean disko gogorreko burua geldiarazi egiten duena, diskoa babestu eta datuak galtzeko aukerak murrizteko. Lenovok ere Amazonek patentatu berri duenaren barruan sar litekeen txantxetako kontzeptua erakutsi zuen aspaldiko bideo honetan:

Zer iruditzen? Nik aitortu behar dut ideia interesgarria iruditzen zaidala, batez ere ikusita zer nolako dramak gertatzen diren batzuetan gure segapoto ‘megalistoak’ behar bezala ez zaintzeagatik (Maite Goñiren iPhone deskalabratuaren irudi bat lortzen saiatu naiz, baina arrakastarik gabe!).

Edonola ere, ideia bera alde batera utzita, gero eta harrigarriagoa egiten ari zait patenteen kontuaren funtzionamendua. Esan nahi dut: Amazonek ideia bat soilik erregistratu du, eta haren inguruko aldaera posibleak (airbaga, gas ufadak, malgukiak…). Orain patentea onartu diotenez, aurrerantzean antzeko sistema bat darabilen edonork ‘Amazonen ideia’ lapurtzen ari da, eta beraz legez kanpo dabil.

Ez dirudi sormena, berrikuntza eta abarrak sustatzeko oso modu praktikoa denik, ezta?

(Mila esker Maite Goñi eta Iñaki Lakarrari laguntzagatik!!! XD)

Berez, Erresuma Batuko Tesco kateak eta bere jaioterrian apur bat denetik egiten duen Samsung enpresa korearrak elkarrekin sortutako marka da HomePlus  supermerkatu katea. Nonbait, Hego-Koreako bigarren katea izatea lortu dute, eta erronka jarri diote bere buruari: lehenengoak izatera iristea, denda gehiago zabaldu gabe.

Erosketak supermerkatuetatik kanpo egiteko bideak irekitzea bururatu zitzaien horrela. Korearrak munduko jenderik lanpetuena izateko ohorea dutela kontuan hartuta, ideiak arin hartu zuen forma: zergatik ez eman aukera korear lanpetuei erosketak egiteko metroan batetik bestera doazen bitartean?

Esan eta egin. Supermerkatu kateak panel erraldoiak instalatu ditu hainbat geltokitan, dendetan aurki daitezkeen espositoreen argazkiekin. Argazkiotan salgai dauden produktuak ikus daitezke, bakoitzak bere prezioa eta QR Codea duela. Erosketa egin nahi duenak, sakelakoan dabilen aplikazio batekin nahi dituen produktuen QR Codeen argazkiak egin behar ditu. Aplikazioak erosketa zerrenda osatzen du kode horietan oinarrituta, eta supermerkatura bidaltzen du automatikoki. Gure korear nekatua gauean etxera iristen denerako, hantxe izango du eskatutakoa, bere zain.

Ideia era esperimentalean probatzenari dira, baina bultzatzaileek diotenez oso emaitza onak izan ditu, eta nahi zituzten helburuak bete egin dituzte. Bideo honetan dituzue, ingelesez, ekimenaren inguruko azalpen gehiago (autobonbo kutsu handiarekin, hori bai).

Click here to view the video on YouTube.

Zer iruditzen? Nik, egia esan, ez daukat oso argi ideia erabilgarria, beldurgarria, lasaigarria ala are estresanteagoa den…

Kontua da Carnegie Mellon unibertsitateko ikertzaile talde batek gidarien segurtasuna hobetzeko errealitate hedatuko sistema bat diseinatu dutela. Sistemaren helburua ikuspegi murritzeko bihurguneetan-eta ‘hormetan zehar’ ikusi ahal izatea izango litzateke. Funtsean, hormaren beste aldean kokatutako kamera batek gidariak normalean ikusiko ez lukeena hartu eta gidariaren parean dagoen beste kamera batek hartutako irudiarekin nahastuko luke, horma gardena den inpresioa sortzeko. Sistema autoetako kristaletan txertatu litekeela esan dute asmatzaileek, segurtasuna hobetzeko.

Bideo labur honetan uste dut ondo ulertzen dela ideia:

Click here to view the video on YouTube.

Zer iruditzen, e?

Ordiziako Jakintza Ikastolak gabonak ospatzen, 1969an (guregipuzkoa.net)

Egun seinalatu hauetan, seguru nago komunikazio arazo larri bat baino gehiago egongo dela oraindik postalak bidali nahi dituzten belaunaldien eta eguna Tuentin / FaceBooken / Twitterren emateaz gain, posta zigilu bat zer den ere nekez dakiten haien oinordekoen artean.

Zorionez, mundu honetan deeeena dago asmatuta, eta bestela ikusi beheko bideo hori: amonatxo horrek —Margaret deituko diogu, zeozer esatearren— mezu laburrak idatzi eta Twitter bidez bidaltzen ditu… horraino dena normal, baina adi moduari!

Margaret ez ei da oso trebea teklatuan, eta beraz, modu sinpleagoa aurkitu du sare sozialetan murgiltzeko: bere mezuak paper batean idazten ditu boligrafo batez (!!!) eta —heldu mahaiari aulkitik erori nahi ez baduzue— FAX BIDEZ (aitaren eta semaren!!!) bidaltzen ditu Celery izeneko zerbitzu batera. Gero, Celeryk Margareten eskuizkribua hartu eta twitter bidez zabaltzen die senideei. Erantzunak ere Celeryk jasotzen ditu eta, lantzean behin, orritxo bat bidaltzen dio Margareti FAXa erabiliz.

Ikusi, ikusi, sinesten ez badidazue!

Click here to view the video on YouTube.

]]> http://www.teknopata.net/2009/12/boligrafoz-tuiteatzen-duen-amona/feed/ 0 http://www.teknopata.net/2009/10/columbia-bugathermo-mendizale-teknopatentzako-botak/ http://www.teknopata.net/2009/10/columbia-bugathermo-mendizale-teknopatentzako-botak/#comments Tue, 13 Oct 2009 07:14:01 +0000 joxe http://www.teknopata.net/?p=2004

Gaurko gatxet honi etorkizun oparoa ikusten diot nik gure Euskal Herri mendizalez josi honetan: Columbia Bugathermo bota hauek beste edozeinen modukoak dira kanpotik baina, ai! Berezi samarrak dira barrutik.

Litiozko polimerozko bateriak daramatzate barruan Bugathermo hauek. Baterion kargak 3 eta 8 ordu bitartean iraun dezake eta, izenagatik askok igarriko zenuten bezala, beroa sortzen dute boten barrualdean. Zenbaterainoko beroa nahi den ere erraz kontrola daiteke botoitxo batzuen bidez eta tira, ba hori, ideia ona iruditzen zait Edurne Pasaban edo Juanito Oiartzabalena egitera ateratzeko… batez ere behatzak estimu handian badituzu! Hori bai, hasi aurrezten: behatzak epel eta goxo mantentzeko 250 dolar (170 euro inguru) beharko dituzu eta!

Baina blog honen izena ez nuen kasualitatez jarri. Benetan txunditu nauena Udaletxeko plazaren ondoan topatu duguna da. Vending makina bat, txutxeak-eta saltzen dituzten horien modukoa, baina askoz ere handiagoa, zuri-zuria, eta botila hutsez beteta. Erdian, kartel handi bat: arabaesnea. Horra hor:

Bertoko ekoizleek esnea bitartekaririk gabe saltzeko makina! Aspaldiko kontua da, itxuraz,  baina, egia esan, orain arte ez dut honen berririk izan. Hiru litro hartu ditugu (bueno, lau: lehenengoa alferrik joan zaigu makinaren isurbidetik behera, esnea hartu aurretik botila hartu behar zela ulertu dugun bitartean ¬.¬) eta bihar probatuko dugu bulegoan. Bertokoek esan digutenez, gozo-gozoa da, eta itxura txarrik ez du egia esan.

Makinak, gainera, aldez aurretik pasteurizatuta ematen du esnea, eta beraz zuzenean edan daiteke, egosi beharrik gabe. Ontzia ere norberak eraman dezake nahi izanez gero, eta makinan irakur daitezkeen kartelek hala egiteko, eta ontziak berrerabiltzeko aholkua ematen dute argi eta garbi. Ontzirik izan ezean, edo gu bezalako despistatuontzat, litro bateko plastikozko botilak eros daitezke argazkiaren eskuma aldean ikus dezakezuen gailu horretan. Botila bakoitzak 30 zentimo balio du, eta hainbat aldiz erabil daiteke. Esnearen prezioa, berriz, euro batekoa da litro bakoitzeko, baina ez dago zertan litro osoa erosi. Litro erdia ere har daiteke, esate baterako, 50 zentimotan.

Enfin, desiatzen nago biharko kafesnea hartzeko, ea zer moduzkoa den gaurko deskubrimendua. Bitartean, ekimenaren web ofizialean saltseatuko dut apur bat, ea zer kontatzen duten. benetan ideia ona iruditu zait, zorionak bultzatzaileei!